لغت نامه دهخدا
هشوش. [ هََ ] ( ع ص ) شاة هشوش؛ گوسپندبسیارشیر. ( از منتهی الارب ). ثارّة باللبن. || ناقة هشوش؛ شتر بسیارشیر. ( از اقرب الموارد ).
هشوش. [ هََ ] ( اِخ ) قبیله ای است از قبایل عرب فارس که از اعراب بر نجداند. مسکن آنها نواحی بندر هندیان از بلوک فلاحی است و معیشت آنها از گوسفند و مادیان و شتر و زراعت دیمی و زبانشان عربی است. ( فارسنامه ناصری ).
