واژه «نقخه» یک صفت عربی است که در زبان فارسی نیز وارد شده و کاربرد خاصی در توصیف شترها دارد. در لغت، «نقخه» به شتر مادهای اطلاق میشود که به دلیل چاقی و فربهی زیاد، حرکتی سنگین و رفتاری کند دارد. این صفت بیشتر برای نشان دادن حالت فیزیکی و وضعیت بدن شتر به کار میرود و به توانایی حمل بار یا سرعت حرکت اشاره میکند. شترهای نقخه معمولاً در حرکت آهستهتر هستند و نسبت به شترهای لاغر یا عادی، انرژی بیشتری برای راه رفتن مصرف میکنند. این واژه در متون قدیمی و فرهنگهای لغوی، بهویژه در متون عربی و عربیفارسی، برای توصیف حیوانات کاربرد داشته است. بهطور کلی، این اصطلاح به شتر مادهای اطلاق میشود که چاق و سنگین است و حرکتش کند و آرام است. واژه «نقخه» از نظر معنایی هم جنبه توصیفی دارد و هم در تعیین کاربرد شتر در حمل و نقل یا کارهای روزمره مورد استفاده قرار میگیرد. در فرهنگهای لغوی، این کلمه با دقت برای متمایز کردن شترهای سالم و پرچربی از دیگر شترها ذکر شده است.
نقخه
لغت نامه دهخدا
( نقخة ) نقخة. [ ن َ ق َ خ َ ] ( ع ص ) ناقة نقخة؛ شتر ماده گران رفتار از فربهی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج )( ناظم الاطباء ) ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ).
