مینوکده

مینوکده. [ک َ دَ / دِ ] ( اِ مرکب ) خانه بهشت. جای خرم. باغ باصفا. محوطه ای بهشت مانند. محل بهشت سان:
در هر چمنی چو چشم بینا
مینوکده ای به رنگ مینا.نظامی ( لیلی و مجنون چ وحید ص 269 ).