خرم بهار

خرم بهار. [ خ ُرْ رَ ب َ ] ( اِ مرکب ) بهار سرسبز. بهارباطراوت. کنایه از طراوت و سرسبزی است:
بیاراست بزمی چو خرم بهار
ز بس شادمانی گو نامدار.فردوسی.چو دستان که پروردگار من است
تهمتن که خرم بهار من است.فردوسی.بیاراست او را چو خرم بهار
فرستاد در شب بر شهریار.فردوسی.ز روی او که بد خرم بهاری
شد آن آتشکده چون لاله زاری.نظامی.
خرم بهار. [ خ ُرْ رَ ب َ ] ( اِخ ) نام محلی بوده است. ( ناظم الاطباء ):
نهادندسر سوی خرم بهار
سپهدار و آن لشکر نامدار.فردوسی.رسیدم ببلخ و بخرم بهار
همان شادمان بودم از روزگار.فردوسی.

نام محلی بوده است

اسم: خرم بهار (دختر) (فارسی)
معنی: آن که چون بهار خرم و با طراوت است، نام دختر فتحعلی شاه قاجار

💡 بیاراست جشنی چو خرم بهار که هرگز نبیند چون او روزگار

💡 جویا بگیر می زکف گلرخان که هست خرم بهار و تازه گلستان و تر هوا

💡 شوی بر تن خویشتن کامگار دلت شاد گردد چو خرم بهار

💡 حسرت آن مرغ کز خرم بهاری دور ماند می‌توان کردن قیاس از بی‌نوایی‌های او

💡 ز رزم و ز بزم و ز بخش و شکار ز دادش جهان شد چو خرم بهار

💡 خانه ام چون خنده گل بود لبریز از نشاط در کنار آشیان خرم بهاری داشتم