لغت نامه دهخدا
( موهمة ) موهمة. [ هَِ م َ ] ( ع ص ) مؤنث موهم. رجوع به موهم شود.
موهمه. [ هَِ م َ ] ( ع ص ) موهمة: کلمات موهمه؛ سخنان به وهم افکننده. ( از یادداشت مؤلف ). و رجوع به موهم و وهم و موهمة شود.
( موهمة ) موهمة. [ هَِ م َ ] ( ع ص ) مؤنث موهم. رجوع به موهم شود.
موهمه. [ هَِ م َ ] ( ع ص ) موهمة: کلمات موهمه؛ سخنان به وهم افکننده. ( از یادداشت مؤلف ). و رجوع به موهم و وهم و موهمة شود.
( اسم ) مونث موهم: [ شاعری صناعتی است که شاعر بدان صناعت اتساق مقدمات موهمه کند و التئام قیاسات منتجه. ]
مونث موهم.