مهتجنه

لغت نامه دهخدا

( مهتجنة ) مهتجنة. [ م ُ ت َ ج ِ ن َ ] ( ع ص ) نخله که اول بار آورد و نوباوه نماید. ( آنندراج ). نخلة مهتجنة؛ خرمابنی که اول بار دهد و نوباوه آورد. ( ناظم الاطباء ). خرمابن جوانه. ( مهذب الاسماء ).