کلمهی «مَقْرُوءه» در فارسی به معنای چیزی است که خوانده شده باشد یا قابل خواندن باشد. این واژه از ریشه عربی «قرأ» گرفته شده و شکل اسم مفعول آن «مقروء» است که به صورت مؤنث یا جمع «مقروءه» در فارسی به کار میرود. «مقروءه» میتواند به متون، کتابها، نوشتهها یا پیامهایی اشاره داشته باشد که خوانده شده یا برای خواندن مناسب و قابل فهم هستند. این واژه در متون ادبی، مذهبی و رسمی کاربرد دارد و نشاندهنده وضعیت خوانده شدن یا قابلیت خواندن است. در قرآن و متون دینی نیز گاهی از واژههای مشابه برای اشاره به آیات یا متونی که باید خوانده شوند استفاده میشود. این واژه بر فهم و درک مطلب تأکید دارد و نشان میدهد که متن نه تنها موجود است، بلکه امکان خواندن و بهرهبرداری از آن نیز فراهم است. در مکالمات روزمره کمتر استفاده میشود و بیشتر در زبان ادبی و رسمی کاربرد دارد. از نظر دستوری، «مقروءه» صفت یا اسم مفعولی است و معمولاً برای توصیف متون و نوشتهها به کار میرود.
مقروءه
لغت نامه دهخدا
( مقروءة ) مقروءة. [ م َ ءَ ] ( ع ص ) صحیفة مقروءة؛ نامه خوانده و صحیفة مَقرُوَّة و مَقریّة، مثله. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). و رجوع به مقروء شود.
