لغت نامه دهخدا
مقراضک. [ م ِ ض َ ] ( اِ مرکب ) فنی است از کشتی و آن چنان باشد که هر دو پای خود را در گردن حریف انداخته زور کردن. ( غیاث ). نام فنی از کشتی و آن هر دو پای خود در کمر حریف بند کرده همچون مقراض پیچیدن. ( آنندراج ):
لطف گفتی که چه حلواست مراد است به جنگ
گرد خلق تو و طور تو شوم مقراضک.میرنجات ( از آنندراج ).قدرتم چون پا به میدان زبردستی نهد
فن مقراضک همین بر پور دستان می زنم.فوقی یزدی ( از آنندراج ).
