مستمیح
لغت نامه دهخدا
مستمیح. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استماحة. عطا و بخشش خواهنده. ( از اقرب الموارد ). || شفاعت خواهنده. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استماحة شود.
مستمیح. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استماحة. عطا و بخشش خواهنده. ( از اقرب الموارد ). || شفاعت خواهنده. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استماحة شود.