لغت نامه دهخدا
مراکد. [ م َ ک ِ ] ( ع اِ ) ایستادن گاه مردم. ( منتهی الارب ). ج ِ مرکد، به معنی محل رکود است. ( از متن اللغة ). رجوع به مَرکَد شود.
مراکد. [ م َ ک ِ ] ( ع اِ ) ایستادن گاه مردم. ( منتهی الارب ). ج ِ مرکد، به معنی محل رکود است. ( از متن اللغة ). رجوع به مَرکَد شود.