لغت نامه دهخدا
( مدیمة ) مدیمة. [ م َ م َ ] ( ع ص ) مُدیمَة. ( متن اللغة ). رجوع به مدیم و مدیمة شود.
مدیمة. [ م ُ م َ ] ( ع ص ) ارض مدیمه؛ زمین باران پیوسته رسیده. ( منتهی الارب ). ما اصابته الدیمة. گویند: مکان مدیم و ارض مدیمة. ( ازاقرب الموارد ). مَدیمَة؛ زمینی که دیمة - باران آرام اما متوالی - بر آن باریده باشد. ( از متن اللغة ).
