محیم
لغت نامه دهخدا
محیم. [ م ِ ی َ ] ( ع ص ) کودک دانای گرم سر. ( منتهی الارب ). کودک تیزفهم. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
کودک دانای گرم سر
محیم. [ م ِ ی َ ] ( ع ص ) کودک دانای گرم سر. ( منتهی الارب ). کودک تیزفهم. ( ناظم الاطباء ).
کودک دانای گرم سر