محمد بن ابی بکر رازی

[ویکی فقه] محمد بن ابی بکر رازی فقیه، مفسر، لغوی، ادیب می باشد.
«زین الدین، ابو عبدالله محمد بن ابی بکر بن عبدالقادر رازی»، فقیه، مفسر، لغوی، ادیب و صوفی حنفی، اصل وی از ری است. طی سفری از مصر و شام دیدار کرد و در پایان عمر، در سال ۶۶۶ ق، در قونیه بود. او در تفسیر قرآن مشهور است. صاحب «ریحانة الادب» و به تبع او دهخدا در «لغت نامه»، رازی را از علمای قرن هشتم و متوفای سال ۷۶۸ ق دانسته اند.
آثار
۱. انموذج جلیل فی اسئلة و اجوبة من غرائب آیة التنزیل؛ ۲. الذهب الابریز فی تفسیر الکتاب العزیز؛ ۳. روضة الفصاحه در علم بیان؛ ۴. کنوز البراعه فی شرح المقامات الحریریة؛ ۵. مختار الصحاح در لغت که تلخیص صحاح جوهری است و در ۶۶۰ ق، خاتمه یافته است؛۶. حدائق الحقائق در مواعظ؛ ۷. دقائق الحقائق در تصوف؛ ۸. کتاب الامثال و الحکم؛ و...
عناوین مرتبط
پرسش و پاسخهای قرآنی (کتاب)
منبع
...