مثغی
لغت نامه دهخدا
مثغی. [ م ُ ] ( ع ص ) آن که به بانگ آورد گوسفند را. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || آن که عطا کند چیزی. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ).
مثغی. [ م ُ ] ( ع ص ) آن که به بانگ آورد گوسفند را. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || آن که عطا کند چیزی. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ).