مأواگه

لغت نامه دهخدا

مأواگه. [ م َءْگ َه ْ ] ( اِ مرکب ) پناه گاه. جای اقامت و سکونت. اقامتگاه. جایگه:
آمد عجبش که آن چنان مرد
مأواگه خود خراب چون کرد.نظامی.

پناه گاه اقامتگاه