لا ینصرف

عبارت «لا یَنصَرِف» یک اصطلاح در دستور زبان عربی (علم نحو) است که برای توصیف نوعی از اسم‌ها به کار می‌رود که ویژگی «صرف شدن» را ندارند و از قواعد معمول تغییرات اعرابی پیروی نمی‌کنند. در زبان عربی، صرف به معنای گرفتن تنوین و پذیرش برخی تغییرات پایانی در کلمه است، اما اسم‌های لا ینصرف از گرفتن تنوین محروم هستند. این نوع اسم‌ها در حالت رفع و نصب معمولی مانند سایر اسم‌ها اعراب می‌گیرند، اما در حالت جر به جای کسره، فتحه دریافت می‌کنند و این یکی از ویژگی‌های اصلی آن‌ها در نحو عربی است. این اصطلاح بیشتر برای نام‌های خاص، برخی واژه‌های غیرعربی، و کلماتی با ساختار وزنی یا معنایی ویژه به کار می‌رود که آن‌ها را از دیگر اسم‌ها متمایز می‌کند. در متون ادبی فارسی نیز گاهی این واژه به صورت وام‌گرفته از عربی برای اشاره به همین مفهوم نحوی استفاده شده است. بنابراین «لا ینصرف» به اسمی گفته می‌شود که تنوین نمی‌پذیرد و در حالت جر به جای کسره، فتحه می‌گیرد و از قواعد معمول صرف اسم‌ها استثنا محسوب می‌شود. این ویژگی در علم نحو اهمیت زیادی دارد زیرا بر نحوه خواندن و اعراب‌گذاری کلمات در جمله تأثیر مستقیم می‌گذارد. در مجموع، «لا ینصرف» به معنای «غیرقابل صرف» یا «غیرمنصرف» بودن اسم در دستور زبان عربی است که نشان‌دهنده نوع خاصی از ساختار نحوی در این زبان می‌باشد.