قلعه ٔبی در

قلعه ٔبی در. [ ق َ ع َ ی ِ دَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از زن بکر. ( مجموعه مترادفات ):
خویش را بهر چه وابسته به دختر کردن
نفس را بندی ِ این قلعه بی در کردن.اول شرف ( از مجموعه مترادفات ).

کنایه از زن بکر، نام قلعه ایست بالای کوه شیراز و این از اهل زبان بتحقیق پیوسته.