قعیده

( قعیدة ) قعیدة. [ ق َ دَ ] ( ع ص، اِ ) زنی که همنشین شوهر خود باشد. ( غیاث اللغات از شرح نصاب ) ( آنندراج ). زن، از آنجا که در خانه نشیند. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). گویند: لکن قعیدة بیتنامجفوة. ( اقرب الموارد ). ج، قعائد. ( مهذب الاسماء ).
- قعیدة الرجل؛ زن مرد. ( منتهی الارب ).
|| ( اِ ) چیزی است که زنان بافند و بر آن نشینند. || جوال و مانند آن که در میان آن قرمه و کعک باشد. || قعیده از رمل، رملی که مستطیل نباشد،یا کوهی که بر زمین چسبیده باشد، الجبل اللاطی بالارض. ( اقرب الموارد ).