لغت نامه دهخدا
فراافکندن. [ ف َ اَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) به میان آوردن: بار داد و وزیر و سپهسالار و اعیان حاضر آمدند و از این حدیث فراافکند. ( تاریخ بیهقی ). رجوع به فرا شود.
فراافکندن. [ ف َ اَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) به میان آوردن: بار داد و وزیر و سپهسالار و اعیان حاضر آمدند و از این حدیث فراافکند. ( تاریخ بیهقی ). رجوع به فرا شود.
( ~. اَ کَ دَ ) (مص م. ) به میان آوردن.
به میان آوردن.
( مصدر ) به میان آوردن.
به میان آوردن.