لغت نامه دهخدا
فتنه افکندن. [ ف ِ ن َ / ن ِ اَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) آشوب برپا کردن و خلاف انگیختن در چیزی یا میان کسان:
گفت اینک اندر آن کارم شها
کافکنم در دین عیسی فتنه ها.مولوی.در میانْشان فتنه و شور افکنم
کاهنان خیره شوند اندر فنم.مولوی.رجوع به فتنه شود.
