غرناق
لغت نامه دهخدا
غرناق. [ غ ِ ] ( ع ص ) جوان سپید خوب صورت. ( منتهی الارب ). غُرنَیق. غِرنیق. غُرنوق. غَرَونَق. غِرنَوق. غُرانِق.ج، غَرانِق، غَرانیق، غَرانِقَة. ( اقرب الموارد ).
جمله سازی با غرناق
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 او را چنان بلندقد و با شکوه تصور میکردند که گویی شخصیتی غرناق است که از میان ابرها و قلههای بلند کوهستان سر بر میآورد.
💡 در قصههای قدیمی همیشه از قهرمانانی یاد میشد که با قد و قامت غرناق و قدرت بینظیر خود، تمامی دشمنان را در میدان جنگ شکست میدادند.
💡 هیچکس در آن جمع کوچک و محدود نمیتوانست تصور کند که چنین فرد غرناقی با تمام آن دانش و تجربه در میان آنها حضور داشته باشد.