لغت نامه دهخدا
غرناق. [ غ ِ ] ( ع ص ) جوان سپید خوب صورت. ( منتهی الارب ). غُرنَیق. غِرنیق. غُرنوق. غَرَونَق. غِرنَوق. غُرانِق.ج، غَرانِق، غَرانیق، غَرانِقَة. ( اقرب الموارد ).
غرناق. [ غ ِ ] ( ع ص ) جوان سپید خوب صورت. ( منتهی الارب ). غُرنَیق. غِرنیق. غُرنوق. غَرَونَق. غِرنَوق. غُرانِق.ج، غَرانِق، غَرانیق، غَرانِقَة. ( اقرب الموارد ).