لغت نامه دهخدا
عطفگاه. [ ع َ ] ( اِ مرکب ) محل پیچیدن. جای پیچیدگی.
- عطفگاه زمین؛ کنایه از منتهای زمین که دریای محیط متصل آن است. ( آنندراج ). کناره زمین و حوالی قطب:
سوی عطفگاه زمین تاختند
در آن سایبان رایت افراختند.نظامی.
عطفگاه. [ ع َ ] ( اِ مرکب ) محل پیچیدن. جای پیچیدگی.
- عطفگاه زمین؛ کنایه از منتهای زمین که دریای محیط متصل آن است. ( آنندراج ). کناره زمین و حوالی قطب:
سوی عطفگاه زمین تاختند
در آن سایبان رایت افراختند.نظامی.
