عبدالله بن عبدالباقی بروجردی
عبدالله بن عبدالباقی بروجردی، معروف به آخوند ملاعبدالله بروجردی، از عالمان دینی و فقهای شیعه در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری قمری بود که در سال ۱۲۵۶ هجری قمری متولد شد و در سال ۱۳۲۹ هجری قمری درگذشت. او تحصیلات ابتدایی علوم دینی را در زادگاه خود، بروجرد، آغاز کرد و سپس برای تکمیل دانش حوزوی وارد محضر استادان برجسته زمان خود شد. از مهمترین استادان او میتوان به حاج ملااسدالله بروجردی اشاره کرد که از علمای مشهور عصر خود بود و نقش مهمی در تربیت علمی او داشت. عبدالله بروجردی در کنار تحصیل علوم حوزوی، به تدریج به جایگاه علمی قابل توجهی در میان علما و مردم دست یافت و بهعنوان فردی خوشاخلاق، باوقار و مورد اعتماد شناخته شد. او از نظر اخلاقی به تقوا، تواضع و حسن معاشرت شهرت داشت و همین ویژگیها موجب احترام عمومی مردم بروجرد نسبت به او شده بود. منابع تاریخی او را فردی با طبعی آرام، شخصیتی متین و همتی بلند توصیف کردهاند که در میان مردم جایگاه معنوی ویژهای داشت. در حوزه علمیه، وی به تدریس و تحقیق در مباحث فقه و اصول پرداخت و آثار علمی متعددی از خود به جا گذاشت. از جمله تألیفات او میتوان به رسالههایی در موضوعاتی مانند صلاة، اجماع، مقدمه واجب، اجتماع امر و نهی و قطع اشاره کرد که هرچند بیشتر آنها به چاپ نرسیدهاند، اما نشاندهنده گستره مطالعات فقهی او هستند. او در دوران حیات خود بهعنوان عالمی مورد اعتماد و احترام شناخته میشد و در میان مردم و اهل علم جایگاه ویژهای داشت. در نهایت، عبدالله بن عبدالباقی بروجردی پس از سالها فعالیت علمی و دینی در سال ۱۳۲۹ هجری قمری چشم از جهان فروبست و به عنوان یکی از علمای برجسته بروجرد در تاریخ علمای شیعه شناخته شد.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] بروجردی، عبدالله بن عبدالباقی بن محمدبن درویش، معروف به آخوند ملاعبدالله (۱۲۵۶ـ۱۳۲۹) است.
مقدمات علوم دینی را در بروجرد فرا گرفت و به حوزه درس مرحوم حاج ملااسدالله بروجردی، عالم مشهور عصر خود، در آمد.
محمدمحسن آقابزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعة، قسم ۳، ص ۱۲۰۱، جزء۱: نقباء البشر فی القرن الرابع عشر، مشهد۱۴۰۴.
خویی نرم، طبعی منیع و همتی والا داشت، و مورد وثوق و حرمت عموم مردم بروجرد برخوردار بود.آنان که بروجردی را دیده و شناخته اند، او را به تقوی و حسن خلق می ستایند و به نیکی و بزرگواری یاد می کنند.
آثار
از او کتابها و رساله هایی در فقه و اصول مانده که به چاپ نرسیده است؛ از جمله: رساله در صلاة؛ رساله در اجماع؛ رساله در مقدمه واجب؛ رساله در اجتماع امر و نهی؛ رساله در قطع.
محمدمحسن آقابزرگ طهرانی، قسم ۳، ص ۱۲۰۱، طبقات اعلام الشیعة، جزء۱: نقباء البشر فی القرن الرابع عشر، مشهد۱۴۰۴.
...