عبدالحی حسنی لکهنوی

عبدالحی حسنی لکهنوی، از علمای برجسته، شاعران، صوفیان، طبیبان و تذکره‌نویسان هندوستان در قرن چهاردهم هجری بود. نام اصلی او سید احمد بود، اما به دلیل شهرت و شخصیت علمی‌اش به عبدالحی معروف شد. نسب او به امام حسن مجتبی علیه‌السلام می‌رسد و به همین سبب «حسنی» لقب گرفت. نیاکان او در زمان حمله مغول از بغداد به هندوستان مهاجرت کرده و در مانکپور سکونت گزیدند. پدرش، حکیم سید فخرالدین، ادیب، شاعر و مورخ برجسته‌ای بود که به عربی و فارسی تسلط داشت و آثاری چون «مهر جهانتاب» و «سیرت السادات» از او باقی مانده است. عبدالحی حسنی در رمضان ۱۲۸۶ هجری در زاویه شاه علم‌الله از توابع شهر رای بریلی به دنیا آمد و از کودکی در محیطی علمی و فرهنگی رشد کرد. او در طول زندگی خود ترکیبی از دانش دینی، پزشکی، ادب و عرفان را دنبال کرد و آثارش گویای تسلط او بر علوم مختلف بود. در مجموع، عبدالحی حسنی لکهنوی شخصیتی چندبعدی و برجسته در تاریخ علم، ادب و عرفان هندوستان محسوب می‌شود.