لغت نامه دهخدا
( صلاة حاجت ) صلاة حاجت. [ ص َ ت ِ ج َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) نماز حاجت. نمازی که خواندن آن بهنگام درخواست حاجتی از خدا سنت است. مؤلف کشاف اصطلاحات الفنون آرد: در مشکاة در باب تطوع،از عبداﷲبن ابی اوفی آرد که رسول اﷲ صلی اﷲ علیه و سلم فرمود: کسی را که حاجتی بسوی خدا یا خلق باشد وضوسازد و در وضو دقت بجای آورد. سپس دو رکعت نماز به نیت نماز حاجت بگزارد و بر حق تعالی حمد و ثنا فرستد و بر رسول درود گوید، آنگاه این دعا بخواند: لا اله الا اﷲ الحلیم الکریم. سبحان اﷲ رب العرش العظیم. و الحمد رب العالمین. اللهم انی اسألک موجبات رحمتک وعزائم مغفرتک و الغنیمة من کل بر. و السلامة من کل اثم، لاتدع لی ذنباً الا غفرته، و لا همّاً الا فرجته، و لا حاجة لک فیها رضی الا قضیتها یا ارحم الراحمین...
