شوظ

شوظ. [ ش َ ] ( ع مص ) سب کردن و بدزبانی کردن. ( از ذیل اقرب الموارد از تاج العروس ). || شاظ به المرض شوظاً؛ درمانده شد از بیماری. ( از معجم الوسیط ).

[ویکی الکتاب] تکرار در قرآن: ۱(بار)