واژۀ «زراغنگ» در لغتنامه به معنای زمینی است که دارای ماهیت ریگناک باشد. این کلمه در برخی متون قدیمیتر با عنوان «زراغن» نیز ثبت و ضبط شده است. طبق برخی منابع لغوی چون «لغت فرس اسدی» (چاپ اقبال، صفحه ۲۶۳)، این اصطلاح به طور مشخص به زمینهای شنی و ماسهای اشاره دارد. این ویژگی جغرافیایی، یعنی حضور پررنگ شن و ماسه، به عنوان مشخصۀ اصلی این نوع زمین شناخته میشود و این واژه به عنوان یک اصطلاح کهن در وصف این عارضۀ طبیعی به کار رفته است.
بر اساس منابع دیگر، از جمله «برهان»، تعریفی جامعتر ارائه شده است که بر اساس آن، «زراغن» نه تنها زمین ریگناک، بلکه به زمینی اطلاق میگردد که در عین شنخیز بودن، دارای سختی و استحکام نیز باشد. این ترکیب از دو صفت ریگناک بودن و سخت بودن تصویری از زمینی متراکم اما با بستر ماسهای را تداعی میکند که ممکن است تحت تأثیر عوامل طبیعی دچار فرسایش یا تثبیت شده باشد. این گستره معنایی نشان میدهد که کاربرد واژه در دورههای مختلف تاریخی، بسته به بافت منطقه یا نویسنده، اندکی متفاوت بوده است.
