رافخ

لغت نامه دهخدا

رافخ. [ ف ِ ] ( ع ص ) فراخ؛ عیش رافخ؛ زیست فراخ. ( از المنجد ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). عیش رافخ؛ یعنی فراخ. ( از اقرب الموارد ).