radioimmunoassay

💡 Using radioimmunoassay, she determined that people with Type 2 diabetes produced more insulin than non-diabetics, providing early evidence that an inability to use insulin caused diabetes.

او با استفاده از رادیوایمونواسی، مشخص کرد که افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ انسولین بیشتری نسبت به افراد غیر دیابتی تولید می‌کنند و این شواهد اولیه‌ای را ارائه داد که عدم توانایی در استفاده از انسولین باعث دیابت می‌شود.

💡 A classic radioimmunoassay relies on competitive binding, where labeled antigen and patient antigen vie for limited antibody sites.

یک رادیوایمونواسی کلاسیک بر اتصال رقابتی متکی است، که در آن آنتی‌ژن نشاندار شده و آنتی‌ژن بیمار برای مکان‌های محدود آنتی‌بادی رقابت می‌کنند.

💡 The remaining half was awarded to Yalow for the development of radioimmunoassays, which detect substances in the body that exist in very small quantities.

نیمه باقی‌مانده به یالو برای توسعه رادیوایمونواسی اعطا شد، که موادی را در بدن که در مقادیر بسیار کم وجود دارند، تشخیص می‌دهد.

💡 Even today, radioimmunoassay remains the reference in certain niche tests, prized for sensitivity when sample volumes are extremely small.

حتی امروزه، رادیوایمونواسی همچنان در برخی آزمایش‌های خاص، مرجع است و به دلیل حساسیت بالا، زمانی که حجم نمونه بسیار کم است، مورد توجه قرار می‌گیرد.

💡 Scientific journals initially refused to publish their discovery of insulin antibodies, a finding fundamental to radioimmunoassay.

مجلات علمی در ابتدا از انتشار کشف آنها در مورد آنتی‌بادی‌های انسولین، یافته‌ای اساسی برای سنجش رادیوایمونواسی، خودداری کردند.

💡 The clinic once used radioimmunoassay for hormone panels, but newer chemiluminescent methods have largely replaced it due to safety and speed.

این کلینیک زمانی از رادیوایمونواسی برای تعیین پنل‌های هورمونی استفاده می‌کرد، اما روش‌های جدیدتر کمولومینسانس به دلیل ایمنی و سرعت، تا حد زیادی جایگزین آن شده‌اند.