لغت نامه دهخدا
ذات الصدع. [ تُص ْ ص َ ] ( ع ص مرکب ) زمینی که روئیدن گیاه و تفجیر آب و جز آن آن را شکافته باشد. ( المرصع ).
ذات الصدع. [ تُص ْ ص َ ] ( ع ص مرکب ) زمینی که روئیدن گیاه و تفجیر آب و جز آن آن را شکافته باشد. ( المرصع ).
زمینی که روئیدن گیاه و تفجیر آب و جز آن آنرا شکافته باشد.