لغت نامه دهخدا
دندان فکندن. [ دَ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) دندان ریختن:
چو تیغ او شکند شیر شرزه را چنگال
چو تیر او فکند پیل مست را دندان.امیرمعزی ( از آنندراج ). || فروریختن دندان ( از ترس ):
ماهی چرخ بفکند دندان
از نهنگ زبانور تیغش.خاقانی.
دندان فکندن
فرهنگ فارسی
دندان ریختن.