لغت نامه دهخدا
خورد خائیدن. [ خوَرْدْ / خُرْدْ دَ ] ( مص مرکب ) خوردنی خوردن. || خوردنی خورانیدن. ( یادداشت مؤلف ).
- بلب خورد خائیدن کسی را؛ خوردنی خورانیدن کسی را:
مهرگان آمد، هان دربگشائیدَش
اندرآرید و تواضع بنمائیدَش
بنشانید و بلب خورد بخائیدَش.منوچهری.
