لغت نامه دهخدا
خصیان. [ خ ُ / خ ِ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ خصی. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( اقرب الموارد ).
خصیان. [ خ ُ / خ ِ ] ( ع اِ ) دو خایه. || پوستی که در آن دو خایه جای دارد. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از اقرب الموارد ) ( از لسان العرب ).
