لغت نامه دهخدا
حکیک. [ ح َ ] ( ع ص، اِ ) سنب تراشیده. سم تراشیده. سم کنارریزنده. ( مهذب الاسماء ). || کعب [ قاب ] سوده که کودکان بازند. ( منتهی الارب ). بجول که کودکان بازند. ( مهذب الاسماء ). || اسب تراشیده سم. || هرتراشیده لطیف. هر تراشیده پنهان. ( منتهی الارب ).
