حضینی
لغت نامه دهخدا
حضینی. [ ح ُ ض َ ] ( اِخ ) ابوطیب عبدالغفاربن عبداﷲ ابن السری الحضینی واسطی است. وی از علمای نحو و لغت و شعر است. ( از الانساب سمعانی ).
حضینی. [ ح ُ ض َ ] ( اِخ ) ابوطیب عبدالغفاربن عبداﷲ ابن السری الحضینی واسطی است. وی از علمای نحو و لغت و شعر است. ( از الانساب سمعانی ).