لغت نامه دهخدا
حامضی. [ م ِ ] ( اِخ ) ابوالقاسم عبداﷲبن محمدبن اسحاق بن یزیدبن نصربن مهران مروزی حامضی، معروف به حامض. وی مروزی الاصل بود وبه بغداد سکنی گزید و از حسن بن ابی الربیع جرجانی و ابویحیی محمدبن سعید عطار و سعدان بن نصر، و یوسف بن محمدبن صاعد و حلق ( ؟ )بن محمد واسطی کردوس، و ابوامیةمحمدبن ابراهیم طرطوسی، و ابوعرف مروزی روایت شنید و از جحدربن حرب فقط یک حدیث روایت دارد. و علی بن عبدالعزیزبن مردک، و ابوعمربن حیویةالخزاز، و ابوبکر ابهری فقیه، و ابوالحسن دارقطنی، و معافا ابن زکریا جریری و احمدبن فرج بن حجاج از وی روایت کنند. او به رمضان سال 329 هَ. ق. درگذشت. ( سمعانی ورق 152الف ).
