تومئه

کلمه «تومئه» که در منابع لغت‌نامه دهخدا با املای «تومئة» یا «تومیة» آمده، یک مصدر عربی است و به معنای «اشاره کردن» است. این اشاره می‌تواند با چشم، سر، دست یا هر علامت دیگری انجام شود و بیانگر هدایت نظر یا جلب توجه به چیزی است. ریشه این واژه از ماده عربی «وم ء» گرفته شده و نشان‌دهنده عمل اشاره و علامت دادن است. در متون عربی و فارسی کلاسیک، «تومئه» برای توصیف عمل نشان دادن یا جلب توجه به موضوعی خاص به کار رفته است. این واژه هم به صورت مصدری و هم در ترکیبات مختلف در ادبیات و متون دینی دیده می‌شود. برخی منابع آن را به شکل «تومیه» یا «تومیة» نیز نوشته‌اند که تفاوتی در معنا ایجاد نمی‌کند. استفاده از «تومئه» معمولاً در زمینه‌های ادبی و رسمی بیشتر مشاهده می‌شود و مفهوم آن دقیقاً همان «اشاره کردن» است. در جمع‌بندی، «تومئه» به معنای عمل اشاره یا علامت دادن برای جلب توجه دیگران است و کاربرد آن در متون کلاسیک و معاصر فارسی و عربی ثبت شده است.