تعاکظ
لغت نامه دهخدا
تعاکظ. [ ت َ ک ُ ] ( ع مص ) با هم پیکار کردن و حجت آوردن. || با هم نازیدن و فخر کردن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ).
تعاکظ. [ ت َ ک ُ ] ( ع مص ) با هم پیکار کردن و حجت آوردن. || با هم نازیدن و فخر کردن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ).