تحضب

لغت نامه دهخدا

تحضب. [ ت َ ح َض ْ ض ُ ] ( ع مص ) گرفتن راه سنگ ناک دشوارگذار که نزدیک بود. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ).