لغت نامه دهخدا
تبادی. [ ت َ] ( ع مص ) ( از «ب دو» ) مانند بادیه نشین گردیدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). تشبه به اهل بادیه. ( از اقرب الموارد ) ( از قطر المحیط ). || تبادی بعداوت؛ تجاهر به آن. ( از اقرب الموارد ). آشکارا با هم دشمنی کردن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).