تأصیص

لغت نامه دهخدا

تأصیص. [ ت َءْ ] ( ع مص ) تأصیص باب و جز آن؛ محکم و سخت گردانیدن و چسبانیدن بعض را به بعض. ( از قطر المحیط ) ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). تأصیص چیزی؛محکم کردن و استوار ساختن آن. ( از اقرب الموارد ).

گزارش محتوای نامناسب