لغت نامه دهخدا
بستاوند. [ ب ُ / ب َ وَ ] ( اِ ) بست. زمین پشته پشته را گویند که کتل و کریوه باشد. ( برهان ). زمین پشته پشته را گویند که هموار نباشد و این لغت پشته وند بوده یعنی پشته مانند و شین آن با سین تبدیل یافته و بضم اول بهتر از فتح است. ( انجمن آرا ). زمین پشته پشته را گویند که هموار نباشد. ( آنندراج ). زمین پشته پشته. ( رشیدی ). زمین پشته پشته و کتل و گریوه و زمین ناهموار. ( ناظم الاطباء ). زمین ناهموار که دارای پشته باشد. ( فرهنگ نظام ).
