لغت نامه دهخدا
برتنیدن. [ ب َ ت َ دَ ] ( مص مرکب ) تنیدن:
گر تنم از جامه برهنه شود
علم و خرد گرد تنم برتنم.ناصرخسرو.جانت برهنه است و تو این تار و پود
بر تن تاریک همی برتنی.ناصرخسرو.گرد خود چون کرم پیله برمتن
بهر خود چه میکنی اندازه کن.مولوی.رجوع به تنیدن شود.
