بدگلی

کلمه «بدگلی» واژه‌ای مرکب در زبان فارسی است که از «بد» و «گلی» ساخته شده است. این واژه برای توصیف زشتی یا نازیبایی چهره و ظاهر انسان به کار می‌رود. بدگلی در واقع به معنای زشت‌رویی است و در مقابل واژه «خوشگلی» قرار دارد. هنگامی که ظاهر یا چهره فردی زیبا و دلنشین نباشد، گاهی از این واژه برای بیان آن استفاده می‌شود. این کلمه بیشتر در زبان گفتاری و توصیف‌های ساده به کار می‌رود. بدگلی می‌تواند به ویژگی‌های ظاهری مانند ناموزونی چهره یا نداشتن زیبایی معمول اشاره داشته باشد. در برخی متون، این واژه برای بیان زشتی ظاهری بدون اشاره به ویژگی‌های اخلاقی به کار می‌رود. به همین دلیل بدگلی تنها به ظاهر مربوط است و ارتباطی با شخصیت یا رفتار فرد ندارد. در ادبیات فارسی نیز گاهی برای بیان تقابل میان زیبایی و زشتی از چنین واژه‌هایی استفاده شده است.