لغت نامه دهخدا
( بداعة ) بداعة. [ ب َ ع َ ] ( ع مص ) درگذشتن از اقران در علم و شرف و شجاعت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
( بداعة ) بداعة. [ ب َ ع َ ] ( ع مص ) درگذشتن از اقران در علم و شرف و شجاعت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
در گذشتن از اقران در علم و شرف و شجاعت.