واژه «بادژبام» در متون طب سنتی و منابع لغوی قدیم به حالتی از تغییر رنگ و التهاب شدید در پوست، بهویژه در صورت، اشاره دارد که در آن چهره فرد به صورت سرخی مفرط متمایل به بنفش و همراه با تیرگی و کدورت دیده میشود. این حالت معمولاً ناشی از برهم خوردن تعادل درونی بدن و بهویژه غلبه خون ناسالم یا صفراوی دانسته شده است. در نگاه طبیبان قدیم، علت بروز این وضعیت، گردش خون سوخته یا صفراوی در سطح پوست عنوان میشده که موجب تغییر رنگ طبیعی چهره میگردد. در برخی منابع، بادژبام به عنوان نشانهای از آغاز برخی بیماریهای پوستی شدید مانند جذام نیز مطرح شده است. این حالت گاهی با ورم و التهاب خونی در اعضای بدن همراه بوده و به صورت دمل یا زخمهای پوستی ظاهر میشده است. از نظر توصیفی، بادژبام به معنای نوعی سرخی غیرطبیعی و بیمارگونه است که از تعادل خارج شدن مزاج بدن را نشان میدهد. در برخی متون، این واژه با اصطلاحاتی مانند باد سرخ یا ورم خونی نیز هممعنا دانسته شده است. این اصطلاحات در کنار یکدیگر برای توصیف مجموعهای از علائم پوستی و خونی به کار میرفتهاند که ریشه در نظریههای طب سنتی داشتهاند. در مجموع، «بادژبام» به حالتی از سرخی شدید، التهاب و کدورت در پوست گفته میشود که در منابع قدیم به عنوان نشانهای از اختلالات خونی و صفراوی و گاهی مقدمه برخی بیماریهای جدی توصیف شده است.
بادژبام
لغت نامه دهخدا
بادژبام. [ دِ ]( اِ مرکب ) بادژ باشد. رجوع به بادژ، بادش، باددژنام، بادژفام، بادشکام، بادشفام، بادشوام، بادشم شود.