اهذار

کلمه‌ی «اهذار» در فارسی به معنای بسیار حرف زدن یا زیاد و بی‌فایده سخن گفتن است. این واژه در متون کهن و ادبی به کار رفته و معمولاً برای توصیف فردی استفاده می‌شود که بدون هدف یا نتیجه مشخص، سخنان طولانی یا بی‌ثمر بیان می‌کند. اهذار نشان‌دهنده نوعی گفتار اضافی و غیرضروری است که ممکن است شنونده را خسته یا دلزده کند. در ادبیات فارسی و متون تاریخی، این واژه غالباً با بار منفی همراه است و به عنوان نکوهش برای افرادی که سخنان بیهوده می‌گویند، به کار می‌رود. اهذار با مفاهیمی مانند پرحرفی، بیهوده‌گویی، سخن‌چینی و زیاده‌گویی هم‌معنی است. در متون کلاسیک و منابع لغوی مانند منتهی‌الارب و آنندراج نیز این واژه برای بیان سخن بی‌اثر و غیرضروری ذکر شده است.