اندرجهیدن

اندرجهیدن. [ اَ دَج َ دَ ] ( مص مرکب ) بدرون جهیدن. جهیدن:
او مار بود و مار چو آهنگ او کنی
اندر جهد ز بیم بسوراخ تنگ غار.منوچهری.و رجوع به جستن و جهیدن شود.