لغت نامه دهخدا
اصفران. [ اَف َ ] ( ع اِ ) زر و زعفران. ( السامی فی الاسامی ) ( مهذب الاسماء ) ( بحر الجواهر ). اهلک الناس الاصفران؛ ای الذهب و الزعفران. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || یا زعفران و ورس. یا زعفران و مویز. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ).
