ابن خلاوه

ابن خلاوه. [ اِ ن ُ خ َ وَ ] ( ع ص مرکب ) بی گناه در امری. بری و بیزار از جرمی: انا من هذا الامر فالج بن خلاوه.

بی گناهی در امری بری و بیزار از جرمی